Skip directly to content

Vaste grond / Solid ground

Sunday, January 13, 2013

Met uitzicht op de magische Fuji vulkaanmeren we aan in de haven van Shimizu. Eindelijk hebben we weer vaste grond onder de voeten.

Terwijl ik de Chikyu bekijk vanop het dok lijkt dit schip, dat gedurende de voorbije zeven weken voor mij gekrompen leek tot een kleine cel, weer enorm groot. Het waren zeven zeer intense weken. Zeven weken van hard werk en verrassende ontdekkingen, maar nu wil iedereen gewoon graag naar huis.

And with the majestical Mount Fuji on the horizon we docked in Shimizu port. Finally we have solid ground under our feet. Watching the Chikyu from the dock, the ship that seemed to have shrunk to a tiny cell, seems incredibly large again. It has been a very intens seven weeks. Seven weeks of hard work and thrilling discoveries, but now everybody just wants to go home.

Kwelling / Torture

Friday, January 11, 2013

Zeven weken woon ik nu reeds op dit schip. Zeven weken! De eerste weken leek dit schip zo groot. Ik verdwaalde vaak, verward door de vele trappen, deuren, gangen, ... alles zag er hetzelfde uit. Zeven weken later ... alles lijkt nu zo klein en zo bekend.

Op dit moment liggen we voor de kust van het havenstadje Shingu. We zijn zó dichtbij en toch niet dicht genoeg. We zien de kust, de huizen, ... en iedereen wenst dat we gewoon van dit schip konden stappen.

Seven weeks have I been living on this ship, seven weeks. At first this ship seemed so big. I tended to get lost, so many stairs, doors and everything looked the same. Seven weeks later ... it is all too small. Currently we are in front of Shingu harbour, close, but not close enough. We can see the shore, the houses, ... and all of us wish we just could get off this boat.

Race against time

Monday, January 7, 2013

Nog slechts een aantal dagen en dan zit deze expeditie erop. Toch zijn er nog zoveel dingen die moeten gebeuren! Iedereen werkt dus enorm hard en maakt enorm lange dagen (12 tot 16 werkuren per dag!) om alles op tijd klaar te krijgen. De laatste stalen worden geanalyseerd, rapporten worden geschreven en gecorrigeerd, grafieken en figuren worden gemaakt. Er zijn momenten geweest dat de sfeer aan boord iets minder gespannen was dan nu.

Only a few more days and this expedition will be over. Still so many things have to be done! Everybody is working really hard and really long hours (12 to 16 hours a day!) to get everything finished. The last samples have to be analysed, reports have to written and corrected, graphs and figures have to be made. There have been times when the atmosphere on this ship was slightly lighter.

Happy New Year!

Tuesday, January 1, 2013

In Japan is Nieuwjaar een zeer belangrijke dag. Hier duurt het Nieuwjaarsfeest niet één dag, maar 3 dagen!

Het vieren van het nieuwe jaar in Japan betekent ook dat er extra aandacht wordt gegeven aan alles wat je voor het eerst doet in dit nieuwe jaar. Bijgevolg is de eerste zonsopgang van het nieuwe jaar speciaal en niet te missen. Aan boord van de Chikyu waren vele mensen dus vroeg op op 1 januari om de eerste zonsopgang van 2013 te kunnen zien vanop het helicopterdek.

In Japan New Year's Day is a very important day. They don't party just one day, no they go on for 3 days!

Celebrating the new year in Japan also means paying special attention to the first time something is done in the new year. This makes the first sun rise of the new year special. On the 1st of January many people were watching the first sun rise on the heli deck.

Turbidites

Saturday, December 29, 2012

Ik ben één van de drie sedimentologen op dit schip. Het is onze taak om de modder van de diepzee die naar het oppervlak wordt gebracht te beschrijven. Wij gaan na of deze modder zand, silt of klei is, of er speciale kenmerken in te onderscheiden zijn (bv. lagen, verschillende kleuren, fossielen, ...). Al deze eigenschappen vertellen iets over de omgeving en de omstandigheden waarin deze modder op de zeebodem werd afgezet.

De laatste dagen kregen we sedimentkernen vol met turbidieten onder de neus geschoven. Een turbidiet is een geologische term voor een turbulente stromingsafzetting. Een turbulente stroming onstaat door een onderwaterlawine. Dergelijke stromingen zorgen voor de verspreiding van grote hoeveelheden sediment in de diepzee.

Een typische turbidiet is herkenbaar als een interval waar de korrelgrootte geleidelijk afneemt. In de diepzee, ver weg van de kust, wordt er normaalgezien enkel zeer fijn materiaal (klei of silt) afgezet. Een turbidiet, daarentegen, heeft meestal een grofkorrelige basis (vaak zand) en geleidelijk aan neemt de korrelgrootte in deze afzetting af tot zeer fijn materiaal. In de onderstaande foto kan je verschillende van deze turbidietafzettingen onderscheiden.

Om een turbulente stroming te creëren heb je meestal een helling nodig. Wanneer een grote hoeveelheid sediment wordt afgezet op een helling, kan dit pakket soms onstabiel worden en naar beneden glijden. Zo onstaat een turbulente stroming. Ook tektoniek (bv. aardbevingen) kan er voor zorgen dat het sediment op een helling onstabiel wordt.

I am one of the three sedimentologists on this ship. It is our job to describe the deep sea mud that is brought to the surface. We have to determine if it is sand or clay, if we can see special features (layers, different colouring, fossils, ...), because it will tell us something about the environment in which this mud was deposited on the seafloor.

The last couple of days we have receiving cores full of turbidites. A turbidite is a geological name for a turbidity current deposit. A turbidity current is created by an underwater avalanche and they are responsible for distributing vast amounts of sediment into the deep ocean.

A typical turbidite can be recognised as a fining upward interval. In general in the deep ocean, far away from the coast, only very fine material is deposited (clay or silt). A turbidite starts with coarse material (mostly sand) and grades gradually into fine material. In the photo below you can see several of these fining upward sequences (red arrows).

The formation of a turbity current generally requires a slope. When a lot of sediment is deposited on top of a slope, it can become unstabel and slide downslope resulting in the creation of a turbidite. But also tectonism (e.g. earthquakes) can trigger slope instability.

Christmas

Tuesday, December 25, 2012

Kerstmis, die tijd in het jaar die je doorbrengt met je familie, een periode tijdens dewelke ganse naties tot rust komen, want ... het is Kerstmis. Maar ... niet zo op de Chikyu. Kerstmis of niet, hier wordt er doorgewerkt! Dus, hier zit ik dus op Kerstdag ver weg van huis, ver weg van mijn familie en hard aan het werk.

En toch werden alle activiteiten even onderbroken voor een klein kerstfeestje en bereidde de keukenploeg een waar feestmaal voor iedereen aan boord!

Christmas, that time of year you spend with your family, when whole countries shut down, because ... it's Christmas. Well ... not so on Chikyu. This Christmas  -far away from our family- we still need to work.

However, we had a small Christmas party and the catering team made a real Christmas feast! 

Riser drilling

Friday, December 21, 2012

D/V Chikyu is een boorschip. Heel eenvoudig betekent dit dus dat de Chikyu gebouwd is om gaten in de zeebodem te boren. Maar, een gat in de zeebodem boren is echter heel complex.

Tijdens mijn verblijf aan boord werd er 'gewoon' geboord, d.w.z. boren zonder riser. Dit type van boring beperkt de boordiepte. In een geologisch dynamische  omgeving zoals een accretieprisma is het risico voor boorgatinstorting zeer hoog. Door een boorgatinstorting kan de boorpijp vast komen te zitten en dit moet ten allen tijde vermeden worden. Bijgevolg wordt er met deze methode in deze regio niet dieper geboord dan 1300-1400 m onder de zeebodem.

Om dieper te kunnen boren wordt er een andere techniek gebruikt: riser drilling. De riser is een dikke buis die rond de boorpijp wordt geplaatst. In de riserbuis circuleert er een dikke, visceuze modder. Deze modder zorgt ervoor dat de druk hoog genoeg blijft, zodat het boorgat niet kan instorten. De riserbuis bevindt zich tussen de bodem van het schip en de zeebodem.

De druk in de riser en in het boorgat wordt zeer streng gemonitord en gecontroleerd. De druk neemt toe naarmate men dieper in de aardkorst boort, maar in een accretieprisma komen er vaak zones voor met overdruk. Het boren in gesteenten in overdruk is gevaarlijk. Wanneer er in een zone met overdruk wordt geboord, kan de boorpijp uit het boorgat geblazen worden. Dit wordt een blow-out genoemd. Een blow-out is niet alleen gevaarlijk voor de beschadiging van het materiaal en de drill rig, maar is ook zeer risicovol voor de bemanning aanwezig op de drill rig. Om dit te voorkomen wordt de riser verbonden met een BlowOut Preventer (BOP). De BOP wordt op de zeebodem geplaatst, boven op het boorgat (well head). De BOP is een grote, speciale klep. Meestal worden er meerdere kleppen op elkaar 'gestackt'. Wanneer er overdruk optreedt zal de BOP zijn kleppen sluiten en voorkomen dat er vloeistoffen in overdruk uit de gesteentes in overdruk naar boven vloeien.

Omdat BOPs zo essentieel zijn voor de veiligheid van de bemanning en het boorschip, worden ze zeer regelmatig gecontroleerd, getest en onderhouden.

Door slechte weercondities werd de riser van de D/V Chikyu beschadigd tijdens het eerste deel van de expeditie. Een herstelling aan boord van het schip was niet mogelijk. Bijgevolg werd het oorspronkelijke plan om tot 3600 m diep onder de zeebodem te boren aangepast. Volgend jaar zullen verschillende wetenschappers terugkeren met een volledig herstelde riser en BOP om toch de geheimen van deze dieptes te kunnen ontsluieren.

D/V Chikyu is a deep drilling vessel. So in essence it is a ship that is specially built to drill holes in the ground. Of course, there is far more to drilling a hole in the ground than just drilling a hole in the ground.

While I have been on board we have been doing 'normal' drilling or riserless drilling. This limits the depth to which we can drill, because especially in dynamic geological environments as an accretionary prism, the risks of hole collaps, consequently leading to the drill pipe being stuck, are high. Therefore we have not been drilling deeper than 1300-1400 m below the seafloor.

In order to drill deeper, another drilling technique has to be used, called riser drilling. The riser is a large pipe that goes around the drill string. Inside of the riser pipe a viscous mud is circulating, which will keep enough pressure in the hole to prevent collaps. The riser extends from the bottom of the ship to the bottom of the ocean.

The pressure needs to be controlled rigorously. In general pressure increases while we drill deeper in the Earth's crust, but in an accretionary prism, there will be zones in the crust which will be overpressured. Drilling into overpressured rock is dangerous. Drilling into an overpressured zone might cause the drill pipe to be blown out of the bore hole. Such a blow out is incredibly dangerous, not just for the equipment, but also for all the crew working on the drill rig. To prevent this from happening, the riser pipe is connected to a BlowOut Preventer (BOP) which is placed on the bottom of the ocean on top of the well head. The BOP is a large, specialized valve, usually installed in stacks. In case of overpressure the BOP will close its valves and will prevent the influx of overpressured fluids coming from the overpressured zone into the wellbore.

Because BOPs are essential for the crew's safety as well as the for the drilling rig, the BOPs are regularly inspected, tested and refurbished.

Due to bad weather conditions, the riser of D/V Chikyu got damaged during the first part of the expedition. The original plan (see drawing below) of drilling down to 3600 m below the seafloor had to be changed. But scientist will be back next year, with a fully operational riser and BOP to hit that mark.

Theeceremonie / Tea ceremony

Monday, December 17, 2012

Dit schip is voorzien van een heel speciaal kamertje, de thee-ceremonie-kamer. De theeceremonie of Sado is een heel oude Japanse traditie en deze omvat de preparatie en presentatie van groene thee in poedervorm. De theeceremonie is een kunstvorm en om deze kunst volledig te begrijpen en onder de knie te krijgen moeten Japanse mannen en vrouwen lang studeren! De ontwikkeling van de theeceremonie werd sterk beïnvloed door het Zen Boeddhisme. In het verleden werd dit groenetheepoeder gebruikt in religieuze rituelen in Boeddhistische kloosters. De eerste theeceremonie zelf werd waarschijnlijk gehouden door een monnik, Murata Juko.

Hiroko-san, een van de Japanse IODP wetenschappers, bestudeerde de thee-ceremonie-rituelen voor 3 jaar. Zij en twee andere Japanse wetenschappers, Harue-san en Toki-san, nodigden ons allen uit om deze mooie Japanse traditie te delen.

Terwijl onze gastvrouw de thee bereidde, kregen we een Japanse zoetigheid geserveerd. Dit suikerige hapje vormt een tegengewicht tegen de bitterheid van de thee. De bereiding van de thee zelf is een ingewikkelde choreografie: eerst schep je een klein beetje poederthee in een kommetje, dan wordt daarop een kleine hoeveelheid heet (maar niet kokend) water gegoten, vervolgens wordt alles gemengd met een speciale garde en vervolgens wordt de kom een aantal keer in wijzerzin en tegenwijzerzin gedraaid vooraleer de gast deze in ontvangst mag nemen.

Dit hele ritueel draait niet zo zeer rond het drinken van thee, maar meer rond de esthetiek en het verwelkomen van gasten.

This ship comes with a very special room, a tea ceremony room. The tea ceremony or Sado is a very old Japanese tradition which involves the preparation and presentation of powdered green tea.  The performance of the tea ceremony is a form of art and to truly grasp the art of the tea ceremony Japanese man and woman have to study for a long time. The development of the tea ceremony was greatly influenced by Zen Buddhism. In the past the powdered green tea was first used in religious rituals in Buddhist monasteries. And the first developper of the tea ceremony was probably a monk, Murata Juko.

Hiroko-san, one of the Japanese IODP scientists, studied the rituals of the tea ceremony for 3 years. She and two other Japanese scientists, Harue-san and Toki-san invited all of us to share the experience of this beautiful Japanese tradition.

While our lovely hostess prepared the tea we were served a Japanese sweet which will balance the bitter taste of the tea. The preparation of the tea itself involves a choreographed ritual: from putting a little bit of tea in the bowl, pouring a little bit of hot water (hot, but not boiling) in the cup, to using a special whisk, to turning the bowl a certain way towards your guest. The process is not so much about drinking tea, but is about aesthetics, welcoming your guests.

Top of derrick

Sunday, December 16, 2012

De Chikyu is een boorschip, dus in tegenstelling tot de meeste schepen waar de brug één van de hoogste plaatsen is, staat er hier nog een gigantische hoge structuur achter de brug. Deze structuur noemt in het Engels 'derrick'. De derrick is een soort lift, een grote kraan eigenlijk, die in dit geval de boor'string' en boorpijp optilt en positioneert. De derrick torent zo'n 121 meter boven het zeeniveau uit net boven de 'moon pool'. De moon pool is een rechthoekig gat van 12 bij 22 m in het midden van het schip, waardoor de boorpijp naar beneden gelaten wordt.

Indien je wil kan je een virtueel kijkje nemen op de derrick en moon pool van de Chikyu via de Chikyu website.

Om de lange boorpijp te komen onderhouden en eventuele herstellingen te kunnen uitvoeren, is het soms noodzakelijk om iets hoger te staan. Daarom werden er verschillende platformen rond de derrick gebouwd. Deze platformen kan je bereiken via je een kleine lift.

Aangezien lucht beperkt is in deze kleine ruimte, gelden er bepaalde regels ...

Vandaag mochten de wetenschappers het kleine liftje nemen naar de top van de derrick. Eenmaal daar, besef je pas hoe groot dit schip is. Aangezien de zon scheen en er slechts een licht briesje woei, was het daar vandaag geen slecht plekje, helemaal niet zelfs!

The Chikyu is a drilling vessel, so unlike most ships where the bridge is the highest point of the ship, here there is a whole structure standing behind the bridge. This structure is called the derrick. A derrick is a lifting device, a big crane actually, which lifts and positions in this case the drill string and drill pipes. The derrick towers 121 meters above the sea surface, right above the moon pool. The moon pool is a rectangular hole of 12 by 22 m in the middle of the ship through which they lower the drill pipe towards the sea floor. You can take a tour on the derrick and moon pool yourself on the Chikyu website.

In order to maintain and to repair different parts of the drill pipe or string it is sometimes necessary to go higher up, so there are several platforms around the derrick which you can reach with a tiny lift. Since air supply is restricted in such a small space, certain rules apply ...

Today we were allowed to go to the top of the derrick, only then you can really get a grasp of how high this tower is and big this ship is. Since the sun was shining and there was only a small breeze, it was not bad up there, not bad at all!

Een 'driller' aan het woord / A driller's opinion

Saturday, December 15, 2012

Tijdens mijn avondeten om 12 uur 's nachts, (ik werk hier namelijk van 12 uur 's middags tot en met 12 uur 's nachts), raakte ik aan de praat met een van de 'drillers', een 'driller's assistent' om helemaal correct te zijn. Jason komt oorspronkelijk uit Nieuw Zeeland, maar woont ondertussen al even in Thailand en hij werkt dus nu op een Japans schip. Op dit schip is zo wat de hele wereld vertegenwoordigd.

Ik vroeg me af of de 'drillers', (die vaak voorheen op petroleumschepen of -platformen werkten en nu dus op de 'Chikyu' een wetenschapsboot), zich nu minderwaardig voelen tov hun collega's die nog steeds in de petroleumindustrie werken. Waarom beslissen ze om net op een wetenschappelijk schip te komen werken, waar ze toch iets minder verdienen?

Jason werkte vroeger ook voor de petroleumindustrie, maar hij had het gevoel dat hij zijn ziel aan het verkopen was door dat werk te doen. Toch houdt hij van werken op zee. Werken op zee heeft namelijk ook enkele voordelen. Hier in Japan mag je volgens de wetgeving niet langer dan 4 weken non-stop werken. Na 4 weken werken op een schip, krijgt de bemanning vrijaf gedurende 4 weken. Door op een wetenschappelijk schip te werken, kon Jason op zee blijven werken (en dus elke 2 maanden van 1 maand vrije tijd genieten) en tegelijkertijd zich goed voelen in zijn job. En als de zaken goed lopen aan boord van de Chikyu, dan heb je niet één iemand die plots gelukkig rondloopt, omdat hij een dikke bonus zal krijgen. In plaats daarvan heb je een heleboel mensen die enthousiast op en neer springen en helemaal wild en gepassioneerd worden over een buis gevuld met modder!

 

One night, (I work from noon to midnight), while I was having my dinner, I had a chat with one of the drillers, an assistent driller to be exact. Jason is originally from New Zealand, but lives in Thailand and works on a Japanese ship. On this ship almost every nation seems to be present.

I wondered if the drillers, of whom most of them have first worked on petroleum ships or platforms, felt less than their colleagues still working in the petroleum industry. Or why they decided to start working on a scientific drilling vessel?

Jason also used to work on a petroleum vessel, but he felt he was selling his soul by doing this. Still he liked working on ships, because working at sea has its up-sides as well. Here in Japan you are only allowed to work 4 weeks continuously. So after 4 weeks the crew has a 4 week break. By working on a scientific vessel, he could keep on having a job at sea and still feel good about it. And as he says it: "When things are going well and we are getting good results, it is not just one guy who is happy because he is going to have a big bonus. No, it is a big group of people who are jumping up and down and getting really excited and passionate about a tube filled with mud!"

Pages